High Tech Crime in de polder

Op 22 februari 2011 is het arrest van de Hoge Raad uitgebracht inzake de ‘Toxbot-zaak’. De Hoge Raad vernietigd het vonnis van het Hof Den Haag en het gerechtshof zal opnieuw uitspraak moeten doen. De zaak is interessant omdat het ‘high tech crime’ gaat, duidelijkheid verschaft over de toepasselijkheid van het delict ‘computervredebreuk’ met betrekking tot de verspreiding van malware (artikel 138ab Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr)) en duidelijkheid geeft over het delict ‘computersabotage’ (artikel 161sexies Sr).   

De feiten

De verdachte heeft tussen 1 juni 2005 tot en met 4 oktober 2005 een virus verspreid, bekend onder de naam ‘Toxbot’. Het virus kon zich over andere nog niet geïnfecteerde computers verspreiden (het was dus eigenlijk een worm, maar goed). Op een bepaald moment waren 50.095 computers besmet en deze vormden samen een botnet (een netwerk van besmette computers) die op afstand via een command-and-control server aangestuurd konden worden. De Toxbot-malware had bovendien een ‘keylogger-functionaliteit’ waarmee toetsaanslagen (en dus ook wachtwoorden) konden worden afgevangen.

De besmette computers konden tevens de opdracht gegeven worden een bepaalde Trojan (Wayphisher) te downloaden en installeren. Na besmetting met deze nieuwe malware werden de besmette computergebruikers omgeleid naar een andere website (phishing-site) omgeleid en hun financiële gegevens (rekeningnummer, wachtwoorden, etc.) doorgegeven aan de verdachte, in dit geval de bestuurder van de command-and-control server (ook wel ‘botnet herder’ genoemd). Tenslotte kunnen botnets de opdracht worden gegeven een bepaalde website aan te vallen waardoor een webserver overbelast raakt en offline gaat (een ‘Distributed Denial of Service aanval’ oftwel DDoS-aanval). Maar in de onderhavige zaak is niet duidelijk of die uitgevoerd zijn met het botnet.

Het arrest gaat tamelijk diep in op hoe de malware de computers besmette en de functionaliteiten daarvan. Zaken zoals het onderhavige komen niet vaak voor en dat is best leuk om eens te lezen. Ook wordt in het arrest duidelijk dat belangrijk bewijsmateriaal is verzameld via een internettap, wat nog een tamelijk nieuwe opsporingsmethode is. Met de tap zijn namelijk belastende chatgesprekken van de verdachte afgevangen.  

Het oordeel

De vraag die in het arrest wordt beantwoord is in essentie of bij het infecteren van computers met bepaalde malware ook eventueel het delict computervredebreuk van artikel 138ab Sr ten laste kan worden gelegd. Dat is niet vanzelfsprekend, want het kan gaan om enorm veel computers en er wordt niet heel bewust in één bepaalde computer bijvoorbeeld met gestolen inloggegevens ingebroken en vervolgens overgenomen om andere delicten te plegen. Het is daarom de vraag of opzettelijk en wederrechtelijk wordt ‘binnengedrongen in een geautomatiseerd werk’ en met welke ‘technische ingreep’ dat gebeurt. Daarnaast wordt de vraag beantwoord of bij het onbruikbaar maken van computers die een dienst van algemene nutte afnemen artikel 161sexies lid 1 onderdeel 2 Sr van toepassing is.  

De Hoge Raad oordeelt dat het plaatsen van malware op een computer computervredebreuk kan zijn. De computer maakt na besmetting onderdeel uit van een botnet en kan door de dader worden aangestuurd. Een ‘geautomatiseerd werk’ (de computer) wordt namelijk tegen de wil van de rechthebbende (de slachtoffers) binnengedrongen door middel van een technische ingreep die bestond ‘alle handelingen die nodig waren voor de verspreiding van het virus’. Daarmee maakt de verdachte zich schuldig aan computervredebreuk en de gekwalificeerde vorm daarvan als bedoeld in artikel 138ab lid 3 Sr.   

Het oordeel is in zoverre belangrijk dat nu duidelijk is dat het besmetten van computers met bepaalde malware en daarna het misbruiken van die computers via een botnet een gekwalificeerde vorm van computervredebreuk kan opleveren waar hoogstens 4 jaar gevangenisstraf op staat. Naast computervredebreuk is overigens ook gewoon artikel 350a (lid 1 of lid 3) Sr van toepassing (zie ook dit blogbericht over de (D)DoS-aanvallen van Anonymous).   

Ten tweede wordt door het arrest duidelijk dat een website van een bank, online betalingsdienst als PayPal, veilingwebsite als Ebay en creditcardmaatschappijen een ‘dienst van algemene nutte’ kunnen aanbieden. Het platleggen van een dergelijke website met een DDoS-aanval kan bijvoorbeeld het delict ‘computersabotage‘  uit artikel 161sexies Sr constitueren, maar ook het ontnemen van de mogelijkheid van een substantieel aantal afnemers om van deze diensten om van een dergelijke dienst (het internetbankieren) behoorlijk gebruik te maken kan artikel 161sexies lid 1 onderdeel 2 Sr constitueren. In dat opzicht wijkt het arrest van de Hoge Raad af van de conclusie van Advocaat-Generaal Knigge (zie paragraaf 35).  

In artikel 161sexies Sr wordt volgens de Hoge Raad namelijk geen onderscheid gemaakt tussen de computers van de afnemer van een dienst ten algemene nutte en de computers van de dienstverlener. Op dit punt heeft het Hof Den Haag dus verkeerd geoordeeld en zal dus nogmaals uitspraak moeten doen. De dader heeft zich dus waarschijnlijk schuldig gemaakt aan artikel 161sexies lid 1 onderdeel 2 Sr door computers te besmetten met de Wayphisher-trojan en het gebruikmaken van de keylogger-functionaliteit van de Toxbot-malware. De slachtoffers konden hierdoor namelijk niet meer op een behoorlijke manier gebruik maken van de diensten van de banken.  

Overigens is het met betrekking tot de (D)DoS-aanval interessant dat dit weekend blijkbaar een dergelijke aanval op de website van de Rabobank is uitgevoerd (zie dit bericht en dit bericht op Nu.nl). Het is nu in elk geval duidelijk dat de dader voor artikel 161sexies Sr vervolgd kunnen worden. Op artikel 161sexies lid 1 onderdeel 2 Sr staat een maximale gevangenisstraf van zes jaar.  

Conclusie

Het arrest is opvallend. Niet alleen omdat het om een zeldzame ‘high tech crime’-zaak gaat, maar ook omdat het duidelijkheid verschaft over welke gedragingen het delict computervredebreuk en computersabotage constitueren. Het aanvallen van een bankwebsite via een (D)DoS-aanval kan dus een behoorlijke straf opleveren ook al wordt de website van de dienstverlener zelf niet verstoord.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *